Στο 9ο Πανελλήνιο Συνέδριο Αντιπροσώπων της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ενώσεων Στρατιωτικών (Π.ΟΜ.ΕΝ.Σ.), που πραγματοποιήθηκε από τις 13 έως και τις 15 Φεβρουαρίου 2026, εκτυλίχθηκε μια στιγμή ιδιαίτερης σημασίας και συγκίνησης για την Ένωση Στρατιωτικών Περιφέρειας Ηπείρου.
Ο
Επίτιμος Πρόεδρος της Ένωσης, κ. Ευάγγελος Τσίμαρης, τιμήθηκε για τη
μακρόχρονη και ουσιαστική προσφορά του στην Ομοσπονδία, την οποία
υπηρέτησε από το έτος ίδρυσής της έως και το 2025.
Μια πορεία που ταυτίστηκε με τη θεσμική συγκρότηση, τη συλλογική
διεκδίκηση και τη σταθερή πίστη στις αξίες του σεβασμού, της
αξιοπρέπειας και της ενότητας.
Σε
κλίμα συγκίνησης, μίλησε στους συναδέλφους από κάθε γωνιά της Ελλάδας,
πραγματοποιώντας έναν ουσιαστικό και βαθιά προσωπικό απολογισμό της
διαδρομής του.
Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε:
«Σήμερα
είναι η ημέρα που μπορώ να κάνω τον απολογισμό μου και με ικανοποίηση
διαπιστώνω ότι και στον απολογισμό της Ομοσπονδίας υπάρχει κοινός
παρονομαστής: ο σεβασμός, η αξιοπρέπεια και η συλλογικότητα. Πλέον περνώ
στην αποστρατεία, ευχόμενος όλοι οι συνάδελφοι να ολοκληρώσουν με υγεία
την πορεία τους και να απολαύσουν τη διαδρομή τους στο στράτευμα, στις
Ενώσεις τους και στην Ομοσπονδία.
Περνώ
στην αποστρατεία, όμως οι κοινές αξίες και οι κοινοί μας αγώνες δεν
αποστρατεύονται. Νιώθω βαθιά ευγνωμοσύνη που η Ένωσή μου με έχει
ανακηρύξει Επίτιμο Πρόεδρό της ένας τίτλος που δεν αποτελεί απλώς
τιμητική διάκριση, αλλά ευθύνη και νέα αποστολή για να συνεχίσω να
βρίσκομαι δίπλα σε κάθε συνάδελφο.
Αν
με ρωτούσαν τι μου έρχεται πρώτο στο μυαλό από το πέρασμά μου στην
Ομοσπονδία, θα απαντούσα: η έννοια της διεκδίκησης. Γιατί υπάρχουν δύο
τρόποι διεκδίκησης: η διεκδίκηση του θορύβου και η διεκδίκηση της
ουσίας η διεκδίκηση της έντασης και η διεκδίκηση του σχεδιασμού.
Χαίρομαι που η Ομοσπονδία συνειδητά επέλεξε τον δεύτερο τρόπο. Διότι
στις Ένοπλες Δυνάμεις έχουμε μάθει ότι οι μάχες κερδίζονται με σχέδιο,
πειθαρχία και επιμονή και όχι με πυροτεχνήματα και στιγμιαίες εξάρσεις.
Η
στιγμή αυτή είναι ιδιαίτερη για μένα, καθώς η τιμή που λαμβάνω
προέρχεται από ανθρώπους με τους οποίους πορευτήκαμε στους ίδιους
δρόμους των διαδηλώσεων, μοιραστήκαμε τις ίδιες ανησυχίες, δώσαμε τις
ίδιες μάχες και, κυρίως, τηρήσαμε την άτυπη - αλλά ουσιαστική - συμφωνία
πως ό,τι κι αν μας βρει, θα μας βρει όλους μαζί».
